Woensdag 11 juli. Dag 8

Woensdag 11 juli,
Vanmorgen arriveerden 3 medewerkers van een organisatie die zich bezig houdt met Special Needs in Addis, op de Nehemiah school, alsook 2 paar ouders met hun kinderen. Zij wisten van onze aanwezigheid en wilden graag meer informatie. Omdat in de ochtend juist het trainingsuur met de kinderen van belang is, hadden we ons opgesplitst. Amy en Ciara ontfermden zich over de hulpverleners en ouders terwijl ik mee keek in de klassen om de leerkrachten te coachen. Wat goed om te zien dat de leerkrachten veel meer spelen en vandaaruit het initiatief van de kinderen uitlokken. Ook zijn ze zich meer bewust van hun fysieke positie t.o.v. de kinderen. We merken dat de verandering van een meer D.T.T. (Discrete Trial Training) achtige benadering, gericht op cognitieve taken, naar het volgen van de interesse van het kind en het uitlokken van het initiatief voor de leerkrachten zelf ook meer motiverend is. Er wordt veel gebruikt gemaakt van ballonnen en bellenblaas i.p.v. de matchimg-taken.
Het blijft ook kicken wanneer het lukt om bij een niet-verbale jongen een klank uit te lokken. Zoals eerder gezegd zijn de kinderen heel verschillend, niet alleen in leeftijd maar ook qua niveau. een aantal jonge kinderen van 3 en 4 jaar tot een jongen van 16, wat wij totaal niet verwacht hadden gezien zijn kleine gestalte. Deze jongen heeft veel motorische problemen alsook emotionele problemen; hij blijkt een jaar opgesloten te zijn in een kast omdat de ouders geen kant op konden. Ongelofelijk schrijnend. M.b.v. Fysiotherapie heeft hij leren lopen.
De 4 studenten blijken natuurtalenten, hoewel ze weinig / geen ervaring hebben op het gebied van autisme. Prettig om te weten dat zij nog 3 weken zullen participeren op de school.
Vandaag vertrokken wij eerder i.v.m. de afspraak met de minister van Volksgezondheid. Een sympathieke man waar Dick al eerder contact mee heeft gehad. Ondanks dat mental health weinig prioriteit heeft in een land als Ethiopië dat zoveel problemen kent, heeft het gesprek geleid tot een nieuw contact en ideeën over awareness and education. Autisme is nog vrij onbekend in Ethiopië, veelal is er sprake van schaamte en bijzondere gedachten over de oorzaak van autisme. De enige hulp die geboden wordt zijn de 2 scholen in Addis. Naast de Nehemiahnschool is er nog een privé school en dat is alle hulp die er is in heel Ethiopië. Veel kinderen zitten thuis, zonder enige vorm van hulp, en de ouders kunnen met hun vragen geen kant op. Kortom: er is nog veel werk te doen.
Na dit prettige gesprek werden we uitgenodigd door de Nederlandse kolonel om te komen eten in the Dutch House. Hier leek het alsof Nederland nog steeds in de race was voor het Europees kampioenschap, getuige alle 'hup Holland' vlaggen. Binnen hing er een foto van Nick en Simon; die kwamen blijkbaar de boel nog wat opvrolijken ten tijde van de wedstrijden.
Kort gesproken met een Nederlandse jongen die met een aantal anderen een camping beheert in Ethiopië. Helaas ben ik de naam vergeten, anders had ik bij deze nog wat reclame kunnen maken. De camping ligt aan een meer, maar mogelijk zijn er hier meer meren? Het blijft vreemd in een land te zijn wat een prachtige natuur heeft, maar waarvan we tot nu toe nog niets van hebben mogen proeven. Wordt wel tijd.
Het was gezellig in het Hollandse huis, met z'n bitterballen en kroketten.
Morgen weer een dag.
Denina Hunu